Hoe omgaan met een darmkankerdiagnose?

Hij maakte zich ook gewoon geen zorgen: “Zolang er geen uitzaaiingen waren, moest het gezwel weggesneden worden en zou ik na 4 of 5 dagen weer thuis zijn.”

Dat draaide anders uit. Door ernstige complicaties belandde Damen op intensieve zorg. “Plots had ik ketoacidose, een bloedverzuring. Op een bepaald moment had ik de zuurtegraad van een citroen.”

Door die verzuring haalt het lichaam geen energie meer uit het bloed. “En als alle energie uit de organen moet komen, betekent dat orgaanfalen, een coma en tenslotte overlijden.”

Toch weigerde hij paniek toe te laten. En daar staat hij achter: “Ongeveer halverwege mijn traject op intensieve zorg kwamen ze meedelen dat er geen uitzaaiingen waren. Op dat moment voelde ik: ‘We zijn er’. Het betekent gewoon dat ik dit moet doorstaan.”

Hoewel hij positief bleef, verliep het herstel allesbehalve vlekkeloos. 4,5 maand liep hij rond met een stoma. Niet alleen tijdens het slapen bleek dat een belemmering. Ook wanneer hij opnieuw aan het werk ging, leidde het tot pijnlijke situaties.

“Tijdens een lezing voelde ik plots hoe het overal warm werd”, vertelt hij terwijl hij over zijn buik wrijft. “Op het toilet ontdekte ik al snel dat de stoma vol zat en begon te lossen. De enige optie was wc-papier en naar huis vertrekken.”

“Als je dan om middernacht thuiskomt, bel je niet zomaar een thuisverpleegkundige uit bed. Toen heb ik de stoma voor het eerst helemaal zelf vervangen. Dat was een moment van absolute bevrijding: ik was niet meer afhankelijk van anderen, ik kon het zelf.”

Na de stoma volgde de zwaarste fysieke dobber: “Mijn darmen die weer op gang moesten komen. Alles moet opnieuw wennen: geen vezels, groenten of fruit meer voor mij.”

Toch overheerst de dankbaarheid. “Dat is het enige wat ik eraan overhoud. Je leert je lichaam op een heel andere manier kennen en je grenzen aftasten. Dingen herontdekken, smaken die weer als nieuw voelen: dat is toch geweldig?”

Goens staat te kijken van hoe optimistisch hij terugkijkt op de situatie. “Ja, je moet er toch gewoon het beste van maken?”, is Damen zijn antwoord. “Het is achter de rug. Het enige wat telt, is de heropbouw.”